| ||
| [ بستن ] |
سلام توی پست قبلیم خیلی ها بهم کمک کردن و این باعث خوشحالیم شد . چند تا از دوستام با نوشتن حتی چند تا جمله بدون اینکه شاید خودشون متوجه باشند کمکم کردند .از همتون ممنونم .
این پست فکر نمی کنم سر و ته آنچنانی داشته باشه چون فکر در حال پریدن از اینور به اونوره .
هیچ وقت فکر نمی کردم مجذوب بلاگ نویسی بشم ولی حالا انگار یه طورایی دارم می شم 
. تعریف های زیادی شنیدم و خوندم از وبلاگ و وبلاگ نوشتن ولی تو ی ه این چند روز بیشتر به معنی خاطره نویسی بیشتر رسیدم . خیلی ها شاید بتونم بگم 99 % اونایی که بشون سر میزنم در حال تخلیه روح و فکرشونند . جالبه توی خیلی از نوشته ها می بینم چندتا از دوستام در مورد یه موضوع نوشتند ولی بخاطر ادبیات مختلفشون آدم دلش می خواد همه اشونو بخونه .
مسئله ای که امشب خیلی فکرم رو مشغول به خودش کرده همینه ! چرا ما می خوایم خالی بشیم . چرا خیلی از ماها داریم به یه چیز فکر می کنیم ولی از طرفی فکر می کنیم هیچ کسی مثل ما فکر نمی کنه و 1000 تا چرای دیگه
چرا اینقدر دلامون ترسو شدند؟! از اینکه یه گوش باشیم برای شنیدن دیگری می ترسیم که طرفمون تو زرد در بیاد. گوش دادن هم مگه تا حالا به کسی ضربه زده ؟!!
بیاید حالا که بهم سر میزنیم از همدیگه هم بخوایم تا کم کم ببینیم دوروبرمون انگار شبیه ما هم هستند . بلاخره یه نقاط مشترکی توی همه ی ما هست .
آخرش باید بگم واقعا خودمم گیجم که چی می نویسم 
.سخته ، هنوز یاد نگرفتم پیاده سازی کنم فکرمو . راستی شماها که اینقدر قشنگ می نویسید می شه به منم یاد بدید ؟!!
وقتتونو گرفتم 
